Het is nog vroeg als we op het centraal station van Sidney op de trein staan te wachten. Continu arriveren er volle treinen met net geklede mensen die op het punt staan om aan een nieuwe werkdag te beginnen. Het herinnert ons nog maar eens aan de vrijheid en de bevoorrechte situatie waarin we momenteel leven, en zo stappen we een in lege trein de stad uit. Onze bestemming van vandaag: de Blue Mountains, een immens groot natuurgebied ten westen van Sidney. We stappen uit in Katoomba, de toegangspoort tot het park, om hier na een bak koffie aan onze wandeltocht te beginnen. Het begin is meteen spectaculair als we vanaf een plateau kijken naar een bijzondere rotsformatie, de Three Sisters genaamd, met daaronder een woud dat zover strekt als het oog reikt. Langzaam dalen we steeds veder af en lopen we via een aantal mooie watervallen steeds dieper het bos in. Het plan is om een rondje te lopen en bij Leura het bos weer te verlaten om vanaf daar weer de trein terug te nemen naar Sidney.

Waar we alleen nog niet helemaal aan gewend zijn is de nieuwe tijdszone waarin we leven en dat het hierdoor een stuk vroeger donker is. Al lopend over een smal en beschut bospadje komen we daar iets te laat achter. Bij een T-splitsing lijkt de richting ‘Leura waterfalls’ ons de meest logische optie, maar als we na een ruim een kwartier merken dat we steeds verder de vallei in lopen, roept onze intuïtie ons tot een halt. We kunnen beter terug, en wanneer de schemering invalt versnellen we onze pas tot een sprintje ons weer bij de T-splitsing brengt. Hier zien we twee wandelaars op een bankje rusten, en dan slaken we een zucht van verlichting. Het blijken locals te zijn en kennen de weg op hun blote voeten, want schoenen hebben ze niet aan. Ze vertellen dat het goed was onze intuïtie te volgen, omdat het pad via de watervallen verraderlijk kan zijn en je er makkelijk kunt verdwalen. Nog geen 10 minuten later zijn we weer terug in de bewoonde wereld en vinden we via een verlichte asfaltweg onze weg naar het station.

De volgende dag checken we uit bij het hostel en gaan we ons nieuwe vervoersmiddel incl. bed ophalen: een heus Spaceship. Na het mooie kampeeravontuur in Nieuw-Zeeland misten we namelijk toch allebei het gemak en de vrijheid van onze eigen wielen. En zodoende verlaten we Sidney per Spaceship en beginnen we aan een rit langs de oostkust van Australië richting Brisbane. Helaas zijn we niet de enigen met dit plan, want voordat we de stad goed en wel uit zijn hebben we inmiddels 30 km file achter de rug en is het alweer donker geworden. We rijden door tot aan The Entrance, een toeristisch kustplaatsje vol met pelikanen en rare chinezen die de hele nacht in het water staan te vissen, en parkeren ons Spaceship op een ietwat verlaten camping. Als we voor het eerst na een lange dag op het matras in slaap vallen, wordt Bram midden in de nacht plotseling wakker. “Bren, Bren, ik heb slecht nieuws…we liggen onder attack!” De vijand weten we snel te identificeren als blijkt dat Bram 25 flinke rode en jeukende beetplekken over zijn hele lijf heeft. En die herkennen we helaas nog goed van Buenos Aires. “Oh no, not again…f#*@ing bed bugs!”

Die nacht starten we de tegenaanval en ontdekken we na een grondige inspectie 4 kleine aliens. Het lukt daarna alleen niet meer om te slapen en we besluiten daarom om in alle vroegte maar weer terug te gaan naar Sidney. Gelukkig reageert men begripvol en is er na wat zoeken nog een reserve Spacehip (met als futuristische naam Hamster) beschikbaar. Uiteindelijk kunnen we die middag met een financiële compensatie op zak onze reis weer vervolgen. De dagen die volgen doen we het even lekker rustig aan, niet alleen vanwege de verschrikkelijke jeukaanvallen waar Bram last van heeft, maar vooral ook vanwege de prachtige natuur, kust en stranden waar we langskomen. Via Shoal Bay rijden we door naar de South West Rocks en als we daar in een natuurpark op een kleine camping ons Spaceship stationeren, en we bij het uitstappen een aantal Coocoobara birds zien vliegen en de kangoeroes vrolijk in het rond springen, is al het leed snel weer vergeten.