Thee is na water het meest gedronken drankje ter wereld. In warme en koude vorm worden er dagelijks miljarden liters van gedronken en ook wij bestellen bijna dagelijks een verse ijsthee. Geen blikje Lipton, maar gewoon vers gezette thee zonder suiker met ijs. Echt een heerlijke dorstlesser! En dan is het natuurlijk super interessant om te zien waar thee eigenlijk vandaag komt, hoe het wordt geproduceerd en verwerkt. We komen erachter als we neerstrijken in de Cameron Highlands, een bergachtig gebied in het midden van Maleisië.

Vanuit de bus naar Tanah Rata, een klein dorpje op zo’n 1500 meter hoogte, zien we al volop agrarische activiteit. Overal waar het maar kan zijn kassen gebouwd, waarin aardbeien, cactussen en kroppen sla worden geteeld. Het is een gevolg van een koeler klimaat, hetgeen we meteen voelen als we de bus uitstappen. Er komt ons dit keer geen tropische hitte van 35°C, maar een aangename koelte tegemoet. Overdag wordt het namelijk niet veel warmer dan 25°C en ’s nachts koelt het af tot zo’n 18°C. En dat jaarrond, wat de highlands een ideale regio maakt voor landbouw in het algemeen, en thee in het bijzonder. Een ander voordeel is dat het ook een prima wandeltemperatuur is voor een aantal mooie jungletochten die in de omgeving zijn uitgezet. Dus trekken we er drie volle dagen op uit, waarbij we ’s ochtends een theeplantage bezoeken en ’s middags lekker actief gaan hiken.

Om van Tanah Rata naar de theeplantages of naar het startpunt van een wandeltocht te komen kun je een taxi nemen, maar dit keer proberen we te liften om wat centen te besparen. Volgens medereizigers is dat namelijk goed te doen in deze regio. Tot nu toe kregen we in verschillende landen bij toeval weleens een lift aangeboden, maar deze keer staan we de volgende ochtend saampjes langs de kant van de weg opvallend te gebaren naar voorbijrazende automobilisten. Gelukkig is het binnen vijf minuten gelijk al raak als er een Chinese man stopt met een oud busje. “To Brinchang? Jump in!” Ook de tien liftpogingen die volgen zijn allemaal succesvol. Een paar keer belanden we achterin de bak van een pick-up en tijdens een andere rit krijgt Brenda als blijk van waardering plotseling een baby in haar handen gedrukt. We nemen afscheid van het jonge stel met een gezamenlijke fotosessie, die Arif Bin Azahar Arif momenteel gebruikt als haar profielfoto op Facebook :).

De theeplantages die we bezoeken zijn heel indrukwekkend. Voor zover als het oog reikt zijn de steile randen van valleien en heuvels vol geplant met theestruiken. Met de zon erop geeft het een artistiek beeld dat niet voor niets op de cover van vele reisgidsen staat. Bij de theeplantage van BOH krijgen we via een promofilmpje uitleg over het productieproces en leren we dat het eigenlijk helemaal geen theestruiken zijn, maar een soort bonsaiboompjes. Verder valt ons op dat de blaadjes groter (ca. 8cm) zijn dan we dachten en dat de oogst niet handmatig gebeurt, maar met een grote heggenschaar. Even later zien we in de fabriek nog hoe het fermentatieproces wordt gestuurd en eindigen we het bezoek natuurlijk met een lekker kopje thee.

Na drie dagen wandelen en theedrinken trekken we vanuit de Cameron Highlands weer verder naar de oostkust. Onze bestemming is een plek waar we al vele positieve verhalen over hebben gehoord: de Perthentian Islands. Tegen het einde van de middag zetten we voet aan wal op Perhentian Kecil, het kleinste eiland, en beginnen we aan de zoektocht naar een hutje op het strand. En dat valt nog niet mee, want veel accommodaties zitten vol met vakantiegangers uit Europa. Omdat het al donker begint te worden, nemen we voor die nacht uiteindelijk genoegen met een wat viezig kamertje in het Sunrise Guesthouse en gaan de volgende dag op zoek naar een beter alternatief. Dan zien we pas echt hoe mooi het hier is. Aan weerszijden van het eiland liggen twee prachtige witte zandstranden, die via een looppad door de jungle met elkaar verbonden zijn. Er zijn verder geen wegen en dus ook geen lawaaierig verkeer, al moet je wel af en toe wel opletten voor een overstekende leguaan of kameleon! Iedere avond wordt er op Long Beach een spectaculaire vuurshow gegeven, waarna het feest losbarst en tot in de late uurtjes doorgaat. Een waar paradijs op aarde, al blijkt een ander paradijs zich juist onder het kraakheldere zeewater te bevinden…

Wanneer we over het strand struinen, komen we toevallig Bart en Sigrid weer tegen. Een gezellig Nederlands stel die ook voor langere tijd aan het reizen zijn en we eerder al in Langkawi en de Cameron Highlands tegenkwamen. Samen met hen en nog meer vakantievierende Nederlanders stappen we de volgende dag aan boord van een bootje voor een snorkeltrip. We varen naar zes verschillende plekken, waarbij de ene plek nog mooier is dan de ander. We spotten o.a. verschillende haaien van wel anderhalve meter lang, twee enorme zeeschildpadden die vanaf de bodem naar het oppervlakte komen zwemmen om te ademen, en we laten een grote schol met prachtig gekleurde visjes letterlijk uit onze had eten. Echt een topdag, waarna we ’s avonds eerst nog gezellig met Bart, Sigrid, Cas en Carlijn uit eten gaan om vervolgens dansend te eindigen op Lalalalalong Beach.